Thursday, 20 November 2014

De financiële wereld is machtiger dan de politiek

 BUT:  THERE IS A WORLD GOING AROUND UNDERGROUND !

 De 85 rijkste mensen ter wereld bezitten de halve aarde

Het verschil tussen de top van de financiële- en zakenwereld en de gewone  mens was nog nooit zo groot.
“Sinds het begin van deze eeuw is de rijkdom in de wereld gestegen met 70%. De strijd is gestreden en de rijken hebben gewonnen”.

Dat zegt Jean Louis Servan-Schreiber, Frans journalist, mediamagnaat en filosoof. Hij waarschuwt voor de gevolgen van de extreme scheefgroei. “De financiële macht in de wereld is momenteel belangrijker dan de politieke macht”.

Hoe een kleine toplaag de afgelopen 30 jaar de macht greep
Ze zijn niet meer af te remmen in hun honger naar macht die zij op alle fronten naar zich toe wisten te trekken. Op de vraag waarom hij vindt dat de rijken hebben gewonnen antwoordt Schreiber: “Ze hebben geen vijand meer”.  LINK

BRON: brandpunt  (item start op 27:55)
 

Saturday, 15 November 2014

Brugs journalist saboteert publicatie exclusief interview

Een Brugs journalist heeft verhinderd dat een exclusief interview, verstrekt aan Ann Vanneste (freelance journaliste), verschenen is in de krant Het Nieuwsblad. 
Het betreft een getuigenis hoe Didier Eeckhout de afgelopen maanden heeft ervaren nadat hij een dagvaardiging kreeg van de politie. 

Het betreffende artikel is wel verschenen in het Brugs Handelsblad een kopie is hier te lezen:


Foto: Door een geval van racisme videogewijs aan te klagen wordt videoblogger Didier Eeckhout veroordeeld voor schending van privacy van politie. (AV)  

Brugge. Videoblogger Didier Eeckhout had nooit gedacht dat zijn opname over een geval van racisme in Brugge zo'n ophef zou maken. Zowel nationaal als internationaal werd het filmpje veelvuldig gedeeld. De teller van zijn videoblog stond toen op bijna 150 posts, en net die ene wordt een hit. Niet omwille van de flagrante vorm van racisme die getoond wordt, wel omdat de figurerende politieagenten de film van het internet wilden halen.  

Wat vooraf ging.  

Op vrijdag 22  augustus zit Didier Eeckhout aan een tafeltje op een terras in de Smedenstraat te genieten van een kop koffie. Een gefrustreerde klant smijt plots zijn koffietas op de grond. De reden: in zijn koffie had zich een vlieg genesteld maar een gratis nieuwe koffie kreeg hij van de uitbaters niet. De klant begint een racistische scheldtirade en mikt daarbij gretig op het feit dat de man van buitenlandse origine is. Op dat moment haalt Didier zijn camera boven en filmt het gebeuren. De politie komt op vraag van de uitbater ter plaatste om te bemiddelen. Aan Didier vraagt de vrouwelijke agente om niet meer te filmen. Hij zet de beelden later op zijn blog omwille van de relevantie, ‘In Brugge is wel degelijk racisme’, is wat hij wil meegeven. Op maandag wordt het videoverslag gretig door de media overgenomen. De politie spant een kortgeding aan om de film van het internet te halen, hun argument: schending van privacy.  

Schiet politie in eigen voet? 

De rechter sprak vrijdag 7 november vonnis in kortgeding. Van de twee agenten wordt enkel de vrouwelijke agente gedeeltelijk gevolgd. Na betekening van het vonnis is Didier Eeckhout verplicht om de filmbeelden vanaf minuut 1.27 van internet te halen, dwangsom per dag 500 euro. Dat is het moment dat de politie in beeld komt. “Ze maken zich belachelijk, het filmpje staat wereldwijd op internet, ik kan mijn post blokkeren maar dan nog zal iedereen het filmpje kunnen zien. Heeft de rechter hier recht gesproken? Het waarom van deze uitspraak ontgaat mij volledig, het is een soort compromis zonder principiële uitspraak. Dit is niet meer van deze tijd! Ik doe daar niet aan mee en ik zal de film niet gedeeltelijk maar volledig verwijderen. 
Dat mijn video zoveel media-aandacht trok was enkel te wijten aan de politie zelf.  Ikzelf ben niet ingegaan op de verzoeken van VRT-nieuws en Terzake, VTM en WTV/focus, noch van radiozenders één-De Ochtend en VRT-radio West-Vlaanderen. Wel alomtegenwoordig op die zenders: politiewoordvoerders en ‘privacy-specialisten’ die hun zegje kwamen doen over het recht op privacy. De politie heeft uit een video die een geval van racisme in beeld brengt, een privacy-problematiek gecreëerd via de mainstream media. Met als mogelijk doel wetten erdoor te krijgen die hen moeten toelaten spycams (kleine camera’s die de politieagent op zijn kledij bevestigd, av) te gebruiken, én naar believen opnamemateriaal af te pakken als zijzelf door burgers gefilmd worden”, aldus Didier Eeckhout. Merkwaardig in deze geschiedenis is het feit dat de man die de racistische praat spuide er als ‘derde hond met het been is vertrokken’.  

"Door te bloggen, kan ik verwerken wat me raakt" 

Didier Eeckhout noemt zichzelf een videast en vlogger, hij is met andere woorden creatief met beelden. “Het woordje ‘videast’ komt van cineast, maar dan met video in plaats van pellicule. En een vlogger is een blogger die werkt met video’s.”   
Hij is actief op een groot aantal blogs en sociale media, en mag zichzelf ook burgerjournalist noemen, hij heeft een blogpagina bij DeWereldMorgen.be   
“Ik ben al behoorlijk vroeg beginnen bloggen, in 2005. Als iets mij raakt, dan wil ik daar een beeld, foto of clipje over brengen. Ik wil het vastleggen. Toen filmfestivals ook video’s aanvaardden, en niet enkel pellicule, begon ik mijn kortfilmpjes ook in te sturen. Maar ik kreeg niet de respons die ik verwachtte en vroeg me na een tijd af waar ik mee bezig was.  Toen het internet ingang vond zag ik dat als een mogelijkheid om mij als individu te uiten. Maar ik heb dat wereldje maandenlang moeten uitzoeken. Ik heb heel wat cursussen gevolgd in SNT  en op die cursussen ben ik in contact gekomen met ‘bloggen’. Creatief bezig zijn geeft zin aan mijn leven. Door te bloggen, kan ik verwerken wat me raakt. Maar het allerbelangrijkste vind ik dat ik daardoor mensen wakker schud en dat niemand meer kan zeggen ‘Wir haben es nicht gewüsst'” 

Onverwachte gevolgen 

“Ik heb een format uitgewerkt waardoor ik wereldwijd mensen en organisaties bereik.   
Mijn video's worden momenteel in honderdtwintig landen bekeken, waaronder landen met een strenge perscensuur.” Dat hij een verwerpelijke vorm van racisme kon laten zien en aanklagen door de video van 22 augustus gaf hem voldoening. Maar hij had niet gedacht dat deze zou gerecupereerd worden door politieagenten die dagelijks ‘riskeren’ om in beeld te komen. Maar het verhaal begon toen pas echt. De politie zet door en handhaaft hun klacht hoewel ze volgens Didier Eeckhout geen poot hebben om op te staan. Maar vooruitlopen op de uitspraak durfde hij niet, want “die kon alle richtingen uitgaan.” De maanden die volgden op die bewuste 22 augustus ziet Didier de binnenkant van het politiegebouw en rechtbank meer dan hem lief is. Hij krijgt een aangetekend schrijven vanwege de politie om zich aan te bieden voor ondervraging. “Op vrijdag 5 september bood ik mij om 09.30 uur aan op het politiekantoor, dienst intern toezicht, om te worden verhoord. Het ging hier om een verhoor categorie III, wat vertaald wordt als: ‘verdachten van feiten strafbaar met gevangenisstraf van 1 jaar of meer’. Het verhoor zelf duurde drie uur  en vond plaats in een ruimte zoals je die in de beste politiefilms ziet, inclusief doorkijkvenster op muurgrootte.”   

Verzekering? 

“Op woensdag 10 september kreeg ik van een onvriendelijke gerechtsdeurwaarder een dagvaarding in kortgeding overhandigd. Op mijn vraag welke gevolgen dit voor mij zou kunnen inhouden, was het botte antwoord: "Ewwel da je vo de rechtbank moe kommen é."  Om de kosten van het proces te kunnen betalen spreekt hij zijn verzekering aan. Op donderdag 18 september diende hij een aanvraag in bij Argenta Assuranties tot rechtsbijstand, onderdeel van de polis ‘familiale bescherming’. “Op het in te vullen formulier had ik slechts een tiental lijntjes om mijn volledige verklaring te noteren. Verder kon ik enkel een kopie van de dagvaarding toevoegen. Op donderdag 23 september deelde Argenta Assuranties me mee dat de maatschappij mijn zaak beoordeelde als ‘opzettelijke daad’ en niet zou tussenkomen.  
Argenta Assuranties heeft daarna niet meer gereageerd op mijn verzoek om niet alleen te oordelen op basis van de dagvaarding, maar pas te beslissen nadat ikzelf de mogelijkheid had gehad mijn versie van de feiten te bezorgen.    
Op vrijdag 19 september meldde ik me om 09.00 uur bij de voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg. Daar kreeg ik te horen dat de zaak werd uitgesteld naar de zitting van 3 oktober. Op de zitting van vrijdag 3 oktober vernam ik dat de zaak opnieuw twee weken zou worden uitgesteld, dit om de tegenpartij de mogelijkheid te geven de besluiten van mijn advocaat in te kijken.  Op vrijdag 17 oktober werd de zaak effectief gepleit. Vrijdag 7 november volgde bovengenoemd vonnis. 
(AV) 

videosite VIMEO https://vimeo.com/difilm website voor Brugge http://eeckhoutdidier.com  

Thursday, 13 November 2014

Obama’s call for an open Internet puts him at odds with regulators

Hours after President Obama called for the Federal Communications Commission to pass tougher regulations on high-speed Internet providers, the agency’s Democratic chairman told a group of business executives that he was moving in a different direction. LINK

Tuesday, 11 November 2014

KRONIEK Van De Video 'Racisme in Brugge'




Op maandag 10 november om 24uur (GMT+01.00) Brussel, is de video
'Racisme in Brugge' verwijderd.Dit om een dwangsom van 500 euro te
vermijden per dag na de beschikking.

De beschikking door de ondervoorzitter in de Rechtbank van  Eerste
Aanleg West-Vlaanderen, afdeling Brugge, burgelijke sectie is een soort
compromis zonder veel principiële uitspraken. De eis van de tweede agent
werd volledig afgewezen; de eis van mevrouw Nathalie De Bakker,
inspecteur van politie, werd gedeeltelijk toegewezen. Ik moet de beelden
verwijderen vanaf minuut 1:27

De video moet NIET volledig van het internet, wel:

' de filmbeelden vanaf “1.27” moeten weggehaald worden (vanaf dat de politie in beeld komt) en dit met onmiddellijke ingang.

Maar daar doe ik niet aan mee, ik haal de video er volledig af.

Na het ongeciviliseerd optreden door mevrouw Nathalie De Bakker
tegenover mij op het terras en nu te eisen dat ik een amputatie uitvoer
op mijn video, heeft ze blijk van een gebrek aan artistieke empathie
voor dit journalistiek waardevol verslag.

Het beeldend werk/videowerk van Didier Eeckhout 

Bijdrage Johan Debruyne (Brugge, 16/10/1953)
kunstcriticus/publicist - recensent <H>ART,kunstenmagazine

Een wijle geleden klikte ik op Facebook een fragmentje film aan. Ik
zag een Brugs terras en vermoedde, als geboren en getogen Bruggeling,
meteen de Smedenstraat. Ik zat plots behoorlijk verbouwereerd naar het
schermpje te kijken. Ik zag een man (een klant) ongegeneerd en
behoorlijk luid racistische praat uitbraken. Als criticus, maar vooral
als gewezen leraar-lector, die gedurende 35 jaar jongeren heeft opgeleid
en geprobeerd maatschappelijke waarden, gevoel voor schoonheid en taal,
en respect bij te brengen, was het even slikken.

Ik zag dat er gewoon met de camera werd geregistreerd. Eindelijk,
dacht ik, eens beelden en klanken uit het dagelijkse leven in een
zogenaamd liefelijk stadje (Brugge), beelden én klanken, een tafereel
dat symbool stond voor de maatschappij waarin we vandaag helaas leven.
Een synopsis. Niet opdringerig en zonder enige commentaar van de man die
de beelden registreerde: de niet mis te verstane bevestiging van
datgene wat doorgaans wordt gefluisterd of aan de bars wordt verteld.
Geen sensatie. Ook het vastgelegde politioneel optreden was keurig,
voorbeeldig, vakkundig, empathisch.

Is dit kunst? Ja. Kunst zonder hoge artistieke aspiraties.
Maatschappijkritische kunst. Beelden ontdaan van alle franje. Sterker
dan een cartoon. De kunstenaar in de schoot gevallen? Ja en nee. Je moet
er wel voor op stap. En je hoort er wel je camera voor bij de hand te
hebben. Je hoort op dat moment op die plek te zijn. Het is een manier
van leven, van omgaan met de dingen. Zoals de wereldvermaarde fotograaf
Henri Cartier-Bresson continu het dagelijkse leven vastlegde met zijn
camera. Zowel het “schone” als het verderfelijke. Andere fotografen
en/of beeldenmakers gaan dan weer uren werken aan een enkele foto, een
tekening, een installatie, een theaterstuk... De realiteit naar hun hand
zetten.

Kunst beslaat een immens breed gamma en het is vandaag meer dan ooit
de vraag of een kunstenaar in de huidige maatschappij de vele rotzooi
nog gewoon kan negeren? Ja, je kan als kunstenaar die keuze maken en
door louter schoonheid te scheppen een dam opwerpen, maar over die keuze
hoeft een criticus zich niet uit te spreken. Ik zei het al: het gamma
is immens.

Toen een jaar geleden ongeveer mijn columns gebundeld werden en aan
het publiek voorgesteld (in Brugge), was Didier Eeckhout dan ook de
eerste aan wie ik dacht om op zijn sobere manier de presentatie te
registreren. Hetzelfde met een kunstwerk dat ik aan mijn gevel
aanbracht.

Johan Debruyne (Brugge, 16/10/1953)







Monday, 10 November 2014

KRONIEK over de video 'Racisme in Brugge'

Het beeldend werk/videowerk van Didier Eeckhout 

Bijdrage Johan Debruyne (Brugge, 16/10/1953)
kunstcriticus/publicist - recensent <H>ART,kunstenmagazine

Een wijle geleden klikte ik op Facebook een fragmentje film aan. Ik zag een Brugs terras en vermoedde, als geboren en getogen Bruggeling, meteen de Smedenstraat. Ik zat plots behoorlijk verbouwereerd naar het schermpje te kijken. Ik zag een man (een klant) ongegeneerd en behoorlijk luid racistische praat uitbraken. Als criticus, maar vooral als gewezen leraar-lector, die gedurende 35 jaar jongeren heeft opgeleid en geprobeerd maatschappelijke waarden, gevoel voor schoonheid en taal, en respect bij te brengen, was het even slikken.

Ik zag dat er gewoon met de camera werd geregistreerd. Eindelijk, dacht ik, eens beelden en klanken uit het dagelijkse leven in een zogenaamd liefelijk stadje (Brugge), beelden én klanken, een tafereel dat symbool stond voor de maatschappij waarin we vandaag helaas leven. Een synopsis. Niet opdringerig en zonder enige commentaar van de man die de beelden registreerde: de niet mis te verstane bevestiging van datgene wat doorgaans wordt gefluisterd of aan de bars wordt verteld. Geen sensatie. Ook het vastgelegde politioneel optreden was keurig, voorbeeldig, vakkundig, empathisch.

Is dit kunst? Ja. Kunst zonder hoge artistieke aspiraties. Maatschappijkritische kunst. Beelden ontdaan van alle franje. Sterker dan een cartoon. De kunstenaar in de schoot gevallen? Ja en nee. Je moet er wel voor op stap. En je hoort er wel je camera voor bij de hand te hebben. Je hoort op dat moment op die plek te zijn. Het is een manier van leven, van omgaan met de dingen. Zoals de wereldvermaarde fotograaf Henri Cartier-Bresson continu het dagelijkse leven vastlegde met zijn camera. Zowel het “schone” als het verderfelijke. Andere fotografen en/of beeldenmakers gaan dan weer uren werken aan een enkele foto, een tekening, een installatie, een theaterstuk... De realiteit naar hun hand zetten.

Kunst beslaat een immens breed gamma en het is vandaag meer dan ooit de vraag of een kunstenaar in de huidige maatschappij de vele rotzooi nog gewoon kan negeren? Ja, je kan als kunstenaar die keuze maken en door louter schoonheid te scheppen een dam opwerpen, maar over die keuze hoeft een criticus zich niet uit te spreken. Ik zei het al: het gamma is immens.

Toen een jaar geleden ongeveer mijn columns gebundeld werden en aan het publiek voorgesteld (in Brugge), was Didier Eeckhout dan ook de eerste aan wie ik dacht om op zijn sobere manier de presentatie te registreren. Hetzelfde met een kunstwerk dat ik aan mijn gevel aanbracht.

Johan Debruyne (Brugge, 16/10/1953)